Oda karanlıkken bile onu hissetmek mümkündü; siyah saçları omuzlarına dökülmüş, simsiyah rimeli gözlerinin altında çürümüş acılar saklıyordu. Emo kızın vücudu, kapkara tişörtün altından incecik süzülüyordu, solgun teni ve daracık belini tutmak için yetersizdi üstündeki kumaş. İçinde büyüyen o kara boşluk ve saplantılı arzu, nefes alışlarını hızlandırıyordu. Yatak kenarına oturmuşken, gözleri başka hiçbir şeyi görmüyor, yalnızca dayayacağı sert bir yaramazlık hayal ediyordu.
Elini uzattığında elleri titriyordu, ama gözlerine inat kararlıydı. Yarağını çıkarıp onun amcığına doğru yaklaştırdığında, dudaklarının arasından çıkan inleme sesi havayı keskinleştiriyordu. O küçük amcıkta sanki binlerce gizli feryat vardı; emo kızı her yanağında tekme yemiş gibi sarsılıyor, ama aynı anda bu sertliği istiyor gibiydi. Sert basışlarla içeri girdiğinde yalancı tatlı bir acı yayıldı o ince yolarda; her köklediği an amcığı daha sıkı kavrıyor, kendini kaptırıyordu o kirli oyuna.
Köklemesi hızlandıkça odanın içi nefessiz kalıyor, kemiklerini titreten bir sikişin ortasında buluyordu kendini. Süsümsüzdu bu sevişme; ne naz ne nazeninlik vardı içinde. Dudakları karnına değiyor, ter kokusu birbirine karışıyordu. Uzun uzun kassal kasılmalarla bekliyorduk doruğa varmayı; oysa amcığının içine yavaş sakin girerken bile vurduğun saniyeler ayrı ayrı hatta bambaşkaydı—kendi içinde kopan fırtınalar gibiydi.
Amcığını göğsüne bastırarak inlemeye başladı sonunda; öyle kıvrandı ki adamın yaramozu çıkmasın diye dişiyle bastırdı dudaklarına… Birden bütün bedeninden sıvılar boşaldı dışarıya doğru ve o esnada yaşadığı o dayanılmaz şehvet çıplak kalbi gibi açıldı ortaya. Sonra da ağır ağır çöktü yatağa, nefesi kesilmiş ancak aklında hala aynı sahte durgunlukta oradan kalkacak yeni bir kökleme arzusu vardı. Çünkü emo kız bütün pisliklerin en çıplak halini tadabilmek için doğmuştu: sertlikten kaçmazdı hiç!
